Τρεις συλλήψεις, ένα κρυφό σωλήνωμα σε πρατήριο καυσίμων του Αιγάλεω, κι ένας αγωγός ομβρίων που κατέληγε δίχως περιστροφές στον Κηφισό και από εκεί στη θάλασσα. Η εικόνα που αποκάλυψε η Ασφάλεια Αττικής μαζί με επιθεωρητές περιβάλλοντος δεν αφήνει πολλά περιθώρια αμφισβήτησης. Υπήρχε οργανωμένο σύστημα απόρριψης επικίνδυνων βιομηχανικών αποβλήτων, με «καβάτζα» φτιαγμένη ειδικά για τον σκοπό αυτό.
Η απάντηση της Ε.Ι. Παπαδόπουλος Α.Ε. ήρθε γρήγορα και ήταν λιτή: το βυτιοφόρο δεν ανήκει στον δικό της στόλο, ανήκε σε τρίτη εταιρεία με την οποία είχε σύμβαση για τη μεταφορά λυμάτων από το εργοστάσιό της στον Ταύρο προς το Κέντρο Επεξεργασίας Λυμάτων Μεταμόρφωσης. Ομως το πρόβλημα είναι ότι η ευθύνη ενός παραγωγού επικίνδυνων αποβλήτων δεν εξαντλείται στην υπογραφή μιας σύμβασης μεταφοράς. Η περιβαλλοντική νομοθεσία προβλέπει ότι η επιχείρηση που παράγει το απόβλητο οφείλει να διασφαλίζει, μέσω παρακολούθησης και ελέγχου, ότι ο μεταφορέας τηρεί τις υποχρεώσεις του μέχρι το τελικό σημείο επεξεργασίας.
Ο Ν. 4042/2012, που ενσωματώνει την ενωσιακή νομοθεσία για τα απόβλητα, επιβάλλει ρητά ιχνηλασιμότητα «από την παραγωγή έως τον τελικό προορισμό» και υποχρεώνει τους ίδιους τους παραγωγούς επικίνδυνων αποβλήτων να τηρούν αρχεία ποσοτήτων και τελικού προορισμού — όχι μόνο τους μεταφορείς.
Αξίζει να σημειωθεί ότι το ίδιο βυτιοφόρο φαίνεται πως μετέφερε απόβλητα και από αλλού — ανάμεσά τους και από το νοσοκομείο «Αττικόν». Αυτό σήμαίνει ότι ίσως να γίνουμε μάρτυρες μιας υπόθεσης που έχει σοβαρή…ουρά. Πάντως το βυτιοφόρο δεν ανήκει στον δικό μας στόλο δεν φαίνεται να πείθει!!! Εν αναμονή των εξελίξεων.
