Η μετάταξη εισηγμένων εταιρειών σε καθεστώς επιτήρησης λόγω χαμηλής ελεύθερης διασποράς δεν θα έπρεπε να αντιμετωπίζεται ως μία απλή διοικητική εξέλιξη. Αντιθέτως, θα έπρεπε να αποτελεί αφορμή σοβαρού προβληματισμού για το μήνυμα που εκπέμπει η ελληνική κεφαλαιαγορά προς την επενδυτική κοινότητα.
Ο λόγος, κατ’ αρχάς, για τις ΚΑΡΕΛΙΑ, Attica Holdings, Ιατρικό Αθηνών, Αττικές Εκδόσεις, Moda Bagno, Alpha Real Estate Services και Δάιος, οι οποίες, κατ’ εφαρμογή του σχετικού κανονισμού για την απαιτούμενη ελάχιστη διασπορά, τέθηκαν σε καθεστώς επιτήρησης.
Το ζήτημα, ωστόσο, δεν αφορά μόνο τις συγκεκριμένες εταιρείες. Αφορά ευρύτερα τον ρόλο, τη λειτουργία και τελικά την ίδια την έννοια της οργανωμένης αγοράς.
Προφανώς, ουδείς υποχρεώνει τη διοίκηση μιας εταιρείας να εισαγάγει τις μετοχές της στο χρηματιστήριο. Από τη στιγμή, όμως, που επιλέγει να κάνει χρήση των πλεονεκτημάτων που συνεπάγεται η εισαγωγή, οφείλει να σέβεται και τις υποχρεώσεις που απορρέουν από αυτήν.
Η αξιοπιστία μιας αγοράς δεν «χτίζεται» αποκλειστικά από τις εποπτικές αρχές και τους κανονισμούς. Οικοδομείται καθημερινά και από τη συμπεριφορά των διοικήσεων των ίδιων των εισηγμένων εταιρειών.
Γιατί όταν η διοίκηση μιας εισηγμένης αδιαφορεί επί μακρόν για βασικές υποχρεώσεις που απορρέουν από τη συμμετοχή της σε μια οργανωμένη αγορά, δεν εκτίθεται μόνο η ίδια. Δοκιμάζεται ταυτόχρονα η αξιοπιστία του θεσμού στον οποίο επέλεξε να συμμετέχει.
Και αυτή η εικόνα κάθε άλλο παρά συνάδει με μια αγορά που φιλοδοξεί να επανενταχθεί στην κατηγορία των Developed Markets.
Πολύ περισσότερο όταν ηχηρά επιχειρηματικά ονόματα εμφανίζονται να αδιαφορούν παντελώς, δίνοντας και το ανάλογο… παράδειγμα προς τους υπόλοιπους.
