Μόνο αρνητικά μπορεί να αξιολογηθεί —και πιθανότατα να αποτυπωθεί και δημοσκοπικά— η επιλογή της κυβέρνησης να αποσύρει τους Patriot από Κάρπαθο και Διδυμότειχο, καθώς και τα F-16 από τη Λευκωσία. Από μόνος του ο θριαμβικός τόνος των μέσων της εξ ανατολών γείτονος είναι αρκετός για να αντιληφθεί κανείς το πολιτικό και γεωστρατηγικό βάρος της κίνησης.
Το πρόβλημα, όμως, δεν εξαντλείται στο αμυντικό πεδίο. Γιατί όταν ως χώρα εμφανίζεσαι να κάνεις βήματα πίσω σε κρίσιμες γεωπολιτικές ζώνες, τότε όσα επενδυτικά σχέδια κι αν ανακοινώσεις —για τον GSI, για τα υπεράκτια αιολικά, για τις ενεργειακές διασυνδέσεις— δύσκολα πείθεις ότι έχεις και τη δυνατότητα να τα υλοποιήσεις επί του πεδίου.
Από αυτή την άποψη, προκαλεί απορία η εκ νέου αισιόδοξη εκτίμηση του Μανούσου Μανουσάκη για τον Great Sea Interconnector. Έστω ότι η ΕΤΕπ εγκρίνει τελικά τη χρηματοδότηση. Το ερώτημα παραμένει: μπορείς πράγματι να πραγματοποιήσεις το έργο; Εάν ναι, απόδειξέ το. Εάν όχι, τότε προς τι οι συνεχείς διαβεβαιώσεις;
Θυμίζω και την περίπτωση της HelleniQ Energy. Η κοινοπραξία με την ExxonMobil σταματά το εξορυκτικό ενδιαφέρον της στο μπλοκ Δυτικά της Κρήτης —και όχι στο Νοτιοδυτικά της Κρήτης, για να μη δημιουργούνται συγχύσεις— προκειμένου να δοθεί προτεραιότητα στο Ιόνιο και σε άλλα νέα blocks. Αυτό, άλλωστε, αποτυπώνεται καθαρά και στην παρουσίαση των highlights του πρώτου τριμήνου.
Πρακτικά, αυτό σημαίνει ότι με τη λήξη της παράτασης που είχε δοθεί στην ExxonMobil, το συγκεκριμένο οικόπεδο επιστρέφει στο χαρτοφυλάκιο της Ελληνικής Διαχειριστικής Εταιρείας Υδρογονανθράκων και Ενεργειακών Πόρων, της ΕΔΕΥΕΠ.
Ναι μεν η εξέλιξη αυτή πιθανολογούνταν εδώ και καιρό, καθώς ήταν γνωστή η εκτίμηση του αμερικανικού ομίλου ότι το συγκεκριμένο οικόπεδο είναι τεχνικά περίπλοκο και λιγότερο υποσχόμενο σε σχέση με το γειτονικό, νοτιοδυτικά της Κρήτης. Πλην όμως, με όλα όσα συμβαίνουν στα ελληνοτουρκικά, κανείς δεν μπορεί να βάζει το χέρι του στη φωτιά.
Ο Μανούσος Μανουσάκης προεξοφλεί θετική απάντηση της ΕΤΕπ για τη χρηματοδότηση του GSI. Μακάρι να επιβεβαιωθεί. Μόνο που ακόμη και σε αυτή την περίπτωση, το πραγματικό τεστ δεν είναι η χρηματοδότηση. Είναι η υλοποίηση. Είναι η δυνατότητα της κυβέρνησης και των εμπλεκόμενων φορέων να περάσουν από τις παρουσιάσεις, τις εγκρίσεις και τις αισιόδοξες δηλώσεις στην πράξη. Στο πεδίο. Εκεί όπου το έργο-γεφύρι της Άρτας θα κριθεί πραγματικά.
Ο πρόεδρος και διευθύνων σύμβουλος του ΑΔΜΗΕ επιμένει να εμφανίζεται αισιόδοξος. Μόνο που οι εξελίξεις μέχρι σήμερα δεν τον έχουν δικαιώσει. Και αυτό είναι σοβαρό θέμα. Όχι μόνο πολιτικό ή γεωστρατηγικό, αλλά και χρηματιστηριακό.
Διότι ο ΑΔΜΗΕ, όπως και η HelleniQ Energy, είναι εισηγμένοι όμιλοι στο Euronext Athens. Και όταν η γεωπολιτική αβεβαιότητα αρχίζει να επηρεάζει την αξιοπιστία των ενεργειακών projects, τότε το ζήτημα παύει να αφορά μόνο τα υπουργικά γραφεία. Αφορά και την αγορά. Αφορά και τους επενδυτές
