Χαμός από καταγγελίες στην Ευρωπαϊκή Εισαγγελία
Στα γραφεία που στεγάζονται οι Έλληνες Ευρωπαίοι Εισαγγελείς στην οδό Λουκάρεως στοιβάζονται δεκάδες κούτες οι οποίες περιέχουν καταγγελίες που πρέπει να διερευνηθούν.
Προφανώς κάποιοι βρήκαν ένα νέο κόλπο για να παρεμβαίνουν σε διαγωνισμούς στήνοντας βιομηχανία καταγγελιών για αντιπάλους τους. Το ίδιο συμβαίνει και με όσους χάνουν μεγάλες συμβάσεις σε έργα και προμήθειες. Αναθέτουν σε δικηγόρους να συντάξουν καταγγελίες τις οποίες στη συνέχεια τις διαβιβάζουν στην Ευρωπαϊκή Εισαγγελία. Οι περισσότερες καταγγελίες είναι ανώνυμες.
Υπάρχουν όμως και επώνυμες, μόνο που τα ονόματα και οι διευθύνσεις που αναγράφονται είναι ψεύτικα. Κάποιες από τις καταγγελίες φαίνεται ότι προέρχονται από επαγγελματίες. Επιχειρούν να τεκμηριώσουν τις αναφορές με διάφορα στοιχεία, είναι γραμμένες στα ελληνικά και στα αγγλικά, ενώ αναφέρουν ότι αντίγραφα έχουν σταλεί και στο γραφείο της Λάουρα Κοβέσι.
Όπως αντιλαμβάνεστε έχει γεμίσει η αγορά με… κουκουλοφόρους, με αποτέλεσμα να έχει βραχυκυκλώσει και η Ευρωπαϊκή Εισαγγελία, αφού το υλικό από τις καταγγελίες είναι τεράστιο και απαιτεί χρόνο και προσωπικό για να προχωρήσει στη διερεύνησή τους.
Το κόστος, για Ευρώπη και Ελλάδα, από ενδεχόμενη αποχώρηση των ΗΠΑ από το ΝΑΤΟ
Η Ευρώπη βρίσκεται μπροστά σε μια ιστορική καμπή που απειλεί να ανατρέψει όχι μόνο τη γεωπολιτική της ισορροπία, αλλά και τη δημοσιονομική της σταθερότητα. Η προοπτική μιας αποχώρησης των ΗΠΑ από το ΝΑΤΟ, ή έστω μιας δραστικής μείωσης της αμερικανικής εμπλοκής υπό τη διοίκηση Τραμπ, δεν αποτελεί πλέον ένα ακραίο σενάριο εργασίας, αλλά μια πιθανότητα που αναγκάζει τις ευρωπαϊκές πρωτεύουσες σε έναν επώδυνο οικονομικό και στρατιωτικό επαναπροσδιορισμό.
Το ερώτημα που πλανάται πάνω από τις Βρυξέλλες και την Αθήνα είναι σαφές: Ποιος θα πληρώσει τον λογαριασμό της «ευρωπαϊκής αυτονομίας»;
Για δεκαετίες, η Ευρώπη ευημερούσε υπό την αμερικανική αμυντική ομπρέλα, διοχετεύοντας πόρους στην κοινωνική πρόνοια και την ανάπτυξη, ενώ οι ΗΠΑ επωμίζονταν το μεγαλύτερο βάρος των δαπανών του ΝΑΤΟ. Αυτή η εποχή τελειώνει απότομα. Η μεταστροφή της Γερμανίας, η οποία υπό τον Φρίντριχ Μερτς φαίνεται να αποδέχεται την ανάγκη για ένα «ευρωπαϊκό ΝΑΤΟ», σηματοδοτεί την έναρξη μιας περιόδου πρωτοφανούς οικονομικής αιμορραγίας.
Η δημιουργία αυτόνομων δομών διοίκησης, ελέγχου, πληροφοριών και logistics, που σήμερα παρέχονται έτοιμα από την Ουάσιγκτον, απαιτεί κεφάλαια που η Ευρώπη –με τα τρέχοντα ελλείμματα και την αναιμική ανάπτυξη– δυσκολεύεται να βρει. Δεν πρόκειται απλώς για αγορά οπλικών συστημάτων, αλλά για την οικοδόμηση μιας ολόκληρης πολεμικής βιομηχανίας από το μηδέν.
Για την Ελλάδα, η πρόκληση είναι διπλή και ιδιαίτερα πιεστική. Η χώρα μας διαθέτει ήδη έναν από τους υψηλότερους δείκτες αμυντικών δαπανών ως ποσοστό του ΑΕΠ εντός του ΝΑΤΟ, λόγω της διαρκούς εξ ανατολών απειλής. Σε ένα περιβάλλον όπου η Ευρώπη θα καλείται να χρηματοδοτήσει μόνη της την αποτροπή έναντι της Ρωσίας, η πίεση προς τον ελληνικό προϋπολογισμό θα ενταθεί.
– Απώλεια Αμερικανικών Διευκολύνσεων: Η αποχώρηση των ΗΠΑ θα μπορούσε να σημαίνει λιγότερα προγράμματα δωρεάν στρατιωτικής βοήθειας (EDA) και αυξημένο κόστος για τη συντήρηση συστημάτων αμερικανικής προέλευσης.
– Ευρωπαϊκή Αλληλεγγύη με Κόστος: Αν η ΕΕ αποφασίσει τη δημιουργία ενός κοινού ταμείου άμυνας, η Ελλάδα θα κληθεί να συνεισφέρει περαιτέρω, την ώρα που η οικονομία της προσπαθεί να ανακάμψει από πολυετείς κρίσεις.
Η Wall Street Journal επισημαίνει ότι η «μετατόπιση ευθυνών» είναι ήδη σε εξέλιξη. Ωστόσο, το κόστος υποκατάστασης των αμερικανικών πυρηνικών εγγυήσεων και της δορυφορικής κατασκοπείας είναι αστρονομικό. Η Γαλλία και το Ηνωμένο Βασίλειο, ως οι μόνες πυρηνικές δυνάμεις, θα μπορούσαν να ηγηθούν, αλλά αυτό θα απαιτούσε μια νέα οικονομική αρχιτεκτονική στην Ευρώπη.
Πού θα βρεθούν αυτά τα χρήματα; Η συζήτηση για την εξαίρεση των αμυντικών δαπανών από τους κανόνες του Συμφώνου Σταθερότητας αποκτά πλέον υπαρξιακό χαρακτήρα. Χωρίς μια τέτοια ρύθμιση, η προσπάθεια για «περισσότερο ευρωπαϊκή ηγεσία», όπως την περιέγραψε ο Μαρκ Ρούτε, θα οδηγήσει μοιραία σε περικοπές κοινωνικών παροχών, προκαλώντας εσωτερικές πολιτικές αναταράξεις στα κράτη- μέλη.
Η οικοδόμηση ενός «ευρωπαϊκού ΝΑΤΟ» δεν είναι μόνο ζήτημα στρατιωτικής στρατηγικής, αλλά μια τεράστια οικονομική πρόκληση. Η Ευρώπη καλείται να πληρώσει το τίμημα της γεωπολιτικής της ενηλικίωσης σε μια στιγμή που οι πόροι είναι περιορισμένοι. Για την Ελλάδα και τους υπόλοιπους Ευρωπαίους, η επόμενη ημέρα της πιθανής αποχώρησης Τραμπ δεν θα φέρει μόνο αβεβαιότητα στα σύνορα, αλλά και μια νέα, διαρκή οικονομική πίεση που θα δοκιμάσει τις αντοχές των κοινωνιών μας.
