Στο άρθρο του αναφέρει ότι, μετά από τα 460 εκατ. ευρώ που θα πληρώσει το ΔΝΤ, κανένας δεν ξέρει αν θα έχει η Ελλάδα να πληρώσει μισθούς και συντάξεις.
Μετά από δύο τρεις μήνες, όμως, ένα είναι το σίγουρο: Δεν θα είναι δυνατόν να βρεθούν περαιτέρω χρήματα, ακόμη και αν βάλει κανείς χέρι στα ασφαλιστικά ταμεία και στα αποθέματα των τραπεζών.
«Η στιγμή αυτή δεν θα έλθει τον Απρίλη αλλά κάποια στιγμή στον Μάιο ή το αργότερο τον Ιούλιο» σημειώνει ο Μούνχαου για να προσθέσει «Και τότε κάποιος θα πρέπει να υποχωρήσει: Οι Ελληνες ή οι δανειστές. Ή και οι δύο μαζί. Εάν αυτό δε συμβεί τότε θα είμαστε αναπόφευκτα κοντά σε ένα Grexit, στην έξοδο της Ελλάδας από την Ευρωζώνη».
Το Spiegel σημειώνει ότι θα ήταν καλό να προετοιμαστούν όλοι πολιτικά και οικονομικά για αυτό το σενάριο και κυρίως τους κινδύνους που θα αντιμετωπίσουν οι τράπεζες, αλλά πρωτίστως τις γεωπολιτικές και οικονομικές συνέπειες και την ανθρωπιστική κρίση η οποία μπορεί να οξυνθεί από μια τέτοια έξοδο.
«Πάντα συμβούλευα να μην αφήσουμε τα πράγματα να φτάσουν στο σημείο που βρισκόμαστε τώρα. Στη Γερμανία κάθε αρμόδιος γνωρίζει εδώ και καιρό, ότι οι Eλληνες δεν θα μπορέσουν ποτέ να αποπληρώσουν τα χρέη τους» σημειώνει ο Μούνχαου στο άρθρο του προσθέτοντας ότι «Αυτή την αλήθεια θα μπορούσαμε να την δούμε ήδη από το 2010, το αργότερο, όμως το 2012. Πριν από πέντε χρόνια η διάσωση της Ελλάδας θα ήταν απλή υπόθεση, όχι τώρα».
Ο Μούνχαου σημειώνει ότι μόνο ένα μεγάλο κούρεμα χρέους θα μπορούσε να περιγραφεί ως σωστή αντιμετώπιση του ελληνικού προβλήματος, τότε και όπως και τώρα. Αυτό θα κοστίσει μερικές εκατοντάδες δισ. ευρώ παραπάνω. Ακόμη κι αν η πολιτική αναβλητικότητας της Ανγκελας Μέρκελ κοστίσει τόσο πολύ, παραμένει η καλύτερη στρατηγική.
Παράλληλα, το άρθρο του Spiegel επισημαίνει ότι το καλύτερο θα ήταν να εγκαθιδρυθεί ένα «ερμαφρόδιτο» status για την Ελλάδα, ένα είδος «καθαρτηρίου» μεταξύ του «έξω» και του «μέσα» στο κοινό νόμισμα. Η Ελλάδα θα ήταν ακόμη μέλος της Ευρωζώνης, αλλά θα εξέδιδε ένα παράλληλο νόμισμα. «Οχι νέες δραχμές, αλλά ελληνικά ευρώ, τα οποία θα μπορούσαν να χρησιμοποιηθούν μόνο στην Ελλάδα» αναφέρει ο Μούνχαου.
Η χώρα θα περικυκλωνόταν από ελέγχους κίνησης κεφαλαίων αλλά θα απελευθερωνόταν από το βάρος των χρεών και των τόκων των πιστωτών της. Θα αποφάσιζε ελεύθερα για την οικονομική της πολιτική και οι υπόλοιποι Ευρωπαίοι θα την βοηθούσαν σε αυτή τη μεταβατική φάση.
Ενα κούρεμα του ελληνικού χρέους, όμως, δεν μπορεί να γίνει αντικείμενο διαπραγμάτευσης. Η ΕΚΤ ως μεγαλύτερος πιστωτής δεν μπορεί να άρει νομικά τις αξιώσεις της. Η γερμανική κυβέρνηση δεν μπορεί να το αντέξει πολιτικά. Ωστόσο, αν η Ελλάδα κηρύξει μόνη της μια απομείωση του χρέους τότε κανένας δεν μπορεί να κάνει κάτι για αυτό.
Οσο λοιπόν για το μέλλον της Ελλάδας, θα πρέπει η χώρα μόνη της να αποφασίσει τι θα κάνει από εκεί και πέρα. Αν δηλαδή από αυτήν την ερμαφρόδιτη κατάσταση θα επιστρέψει στο ευρώ, αφήνοντας και πάλι κεφάλαια να κινούνται εντός και εκτός των συνόρων, ή αν θα αποχωρήσει από το κοινό νόμισμα, με το να μετατρέψει το ελληνικό Ευρώ σε δραχμές, εντάσσοντάς πλέον το νέο αυτό νόμισμα κανονικά στις συναλλαγματικές αγορές. Η Τράπεζα της Ελλάδος θα γινόταν έτσι και πάλι μια αληθινή κεντρική τράπεζα και ότι το ελληνικό παράρτημα της ΕΚΤ.
Οι πολιτικοί στο Βερολίνο, στις Βρυξέλλες και το Παρίσι θα πρέπει ήδη να αρχίσουν να σκέφτονται αυτό το ενδιάμεσο βήμα, αλλιώς θα το κάνουν και πάλι βιαστικά, μέσα στην πίεση ενός Σαββατοκύριακου το Μάιο ή τον Ιούνιο.
===============================================
Αποποίηση Ευθύνης: Το περιεχόμενο και οι πληροφορίες που περιλαμβάνονται στο παρόν άρθρο προσφέρονται προς τους επισκέπτες/τριες/χρήστες/τριες του fpress.gr αποκλειστικά και μόνο για ενημερωτικούς σκοπούς, δεν δύνανται σε καμιά περίπτωση να εκληφθούν ως προτροπή, προσφορά, άποψη, ή σύσταση του fpress.gr για αγορά ή πώληση οποιουδήποτε χρεογράφου και δεν συνθέτουν νομική, φορολογική, λογιστική, ή επενδυτική συμβουλή ή υπηρεσία σχετικά με την αποδοτικότητα ή καταλληλότητα οποιουδήποτε χρεογράφου ή επένδυσης. Κατά συνέπεια, δεν υφίσταται ουδεμία ευθύνη για τυχόν επενδυτικές και λοιπές αποφάσεις που θα ληφθούν με βάση τις πληροφορίες αυτές.
